Er is weer iets veranderd ten opzichte van gisteren. De familie uit Rxf8ros heeft opgebeld en mij vertelt dat ze liever iemand met meer ervaring in het boerderijleven willen hebben. En degene waarvoor ik in zou gaan invallen komt al 1 juli, terwijl ik mijn terugvlucht op 16 juli heb geplant. De verhuizing gaat dus niet door. Ik weet het pas een half uur, maar het dringt nog niet helemaal door. Dit betekend.. Dit betekend dat ik hier nog wel even zit. En dat ik Ada nog eens weer ga zien, komende vrijdag. Als de familie in Rxf8ros mij aan had genomen had ik geen last meer van haar gehad, aangezien ik dan morgen zou zijn vertrokken. Ik ga hier langer blijven dan ik wil. Atlantis gaat uiteraard iets nieuws zoeken, maar of het op de korte termijn gaat lukken is onduidelijk. Echt hier baal ik van.. Ik heb de komende weken niet zelf in de hand en dat is een rotgevoel om te hebben.

Maar vandaag was een euforieeuze (leuk woord, ik weet alleen niet hoe je het schrijft) dag, voor het nieuws uit Rxf8ros. Na een nacht geslapen te hebben in het hotel zelf, met fjordzicht, werd ik wakker van de zonsopkomst, tegen 4 uur ongeveer. Prachtig het uitzicht. Het raam stond de hele nacht open, het gebulder van de watervallen vloog naar binnen. Lekker vroeg opgestaan, ik was toch al wakker en uitgebreid ontbeten. Daarna reed Evginia me naar beneden (naar Geiranger) waar net twee cruiseschepen aankwamen dus het wemelde van de toeristen. Veel Nederlanders ook, en vaak op zoek naar een bank. ‘Ik heb geen geld meer Annie, ik moet even pinnen. Of heb jij nog wat bij je?’ Je pikt ze er zo uit. Op z’n allerrelaxt souvenierwinkeltjes doorgewandeld en cadeautjes gekocht voor thuis en voor mezelf (verrassing verrassing.) Wel een half uur in het kunstatelliertje gebleven en met open mond alles bekeken. Wat een prachtige kunst hadden ze er hangen en staan. Kort praatje met de eigenaar gemaakt, een eenzame bedenkelijke rustige Geirangenaar die kunst verzameld en daar zijn beroep maar van heeft gemaakt aangezien hij het zo leuk vond. Een ketting voor mezelf gekocht (70 Kronen) en wat anzichtkaartjes. Met een ijsje naar het water gekeken en me verwonderd over de groene en doorzichtige kleur ervan. Smeltwater, ijs. Na het ijsje naar boven gewandeld op mijn allerrustigs, aangezien ik toch alle tijd van de wereld had en alleen was. Het hotel was gesloten aangezien Evaginia naar Stranda moest (dorp hier 2 uur met de auto vandaan) en mij niet verantwoordelijk wilde stellen voor het hele hotel. Dus kon ik wandelen of mezelf opsluiten op mijn kamertje in Villa Beds. Ik had -heel slim vond ik zelf- de computer naar mijn kamer gesmokkeld om daar deze middag achter te kunnen zitten. Maar natuurlijk was de internetverbinding vervlogen en kon ik niets anders doen dan mijn boeken doorbladeren of een sixeasta houden. Van dat laatste ben ik net ontwaakt waarnaar ik Evginia’s kookkunsten mocht proberen, wat best lekker was! En de internetverbinding is weer teruggekomen. Eigenlijk ben ik nu best tevreden. Hmm. Schrijven helpt.