Stiekem hoopte ik dat helemaal niemand mij zou opmerken. Maar als een 1 Kronen muntje was die gedachte snel verworpen. Autox92s die om de berg raasden gaven mij aan de andere kant een gevoel van veiligheid. Als ik een been zou breken, zou ik mijn trui uittrekken en daarmee zwaaien. De trui verbergt een felblauw shirt die dan tevoorschijn komt. Ik zou zeven lucifers tegelijk aansteken en een keel opzetten. Opvallen zou ik zeker. Berg wandelen moet veilig blijven en veilig voelen. Maar nu denk ik na. Alsof die autox92s de berg opkijken. Zou ik dat doen? Er zijn hier 70 bergen langs deze doorgaande weg. De enige weg van xc5lesund naar Molde.

Alleen, dat was ik. Met stevige schoenen en een rugzak met water was het gevecht tegen de helling redelijk te doen. Onderweg waren wolken met de zon een schouwspel aan het spelen. Zonlicht speelde verstoppertje tussen de variatie aan bergen die zij zag. Onbewust op dat ene moment was ze er wel. Maar een seconde later verdampte de lichtstralen want de wolk drong zich op. Het leverde prachtige plaatjes op en ik keek er ademloos na tijdens adempauzes. De wolken weerspiegelde in de groene vlaktes van de berghelling. Ze drukte haar stempel op de bossen door met haar schaduw kleuren te vervagen. Soms voegde kleine wolkjes donkergroen toe. Verfspatjes op het grote doek. Een prachtig gezicht als je het mij vraagt. Wolken spelen met de kleuren van de natuur. Grote wolken maakten juist bossen zwaarmoedig, als nacht. Zonnestralen laten de natuur zien zoals zij is, niets meer of minder. Daarom lijkt een boswandeling of een plotseling blauw meer in een graslandschap heelveel mooier bij zonlicht, je ziet de natuur namelijk op de manier waarop zij is. En juist die echte blik op ongereptheid maakt dat ogen wijd open gaan en monden ook. Huiden willen voelen, bloot in het gras liggen na een duik in het water. Oren willen stilte dus zetten handen mp3x92s en mobielx92tjes uit. Want we zien de natuur zoals zij is. Zo gezegd kan ik niet anders zeggen dat zonnestralen zichzelf weerspiegelen in het landschap waar zij op neerkomen. Wolken spiegelen alleen zichzelf. Wolkenschaduwen geven af en zijn slechts een schaduw, een schim. Zonlicht zelf is geen schaduw maar juist de bron, het wezen. Zonlicht straalt warmte en kracht uit maar laat door haar neerkomen de wereld op haar manier stralen. Ze spiegelt zichzelf in al het leven onder zich. En dan gaan ogen open en monden ook. We danken de zonnestralen dat ze 7 lichtminuten geleden ze zon verlieten en nu voor onze ogen de natuur verlichten.