Stiekem hoopte ik dat helemaal niemand mij zou opmerken. Maar als een 1 Kronen muntje was die gedachte snel verworpen. Autox92s die om de berg raasden gaven mij aan de andere kant een gevoel van veiligheid. Als ik een been zou breken, zou ik mijn trui uittrekken en daarmee zwaaien. De trui verbergt een felblauw shirt die dan tevoorschijn komt. Ik zou zeven lucifers tegelijk aansteken en een keel opzetten. Opvallen zou ik zeker. Berg wandelen moet veilig blijven en veilig voelen. Maar nu denk ik na. Alsof die autox92s de berg opkijken. Zou ik dat doen? Er zijn hier 70 bergen langs deze doorgaande weg. De enige weg van xc5lesund naar Molde.

Alleen, dat was ik. Met stevige schoenen en een rugzak met water was het gevecht tegen de helling redelijk te doen. Onderweg waren wolken met de zon een schouwspel aan het spelen. Zonlicht speelde verstoppertje tussen de variatie aan bergen die zij zag. Onbewust op dat ene moment was ze er wel. Maar een seconde later verdampte de lichtstralen want de wolk drong zich op. Het leverde prachtige plaatjes op en ik keek er ademloos na tijdens adempauzes. De wolken weerspiegelde in de groene vlaktes van de berghelling. Ze drukte haar stempel op de bossen door met haar schaduw kleuren te vervagen. Soms voegde kleine wolkjes donkergroen toe. Verfspatjes op het grote doek. Een prachtig gezicht als je het mij vraagt. Wolken spelen met de kleuren van de natuur. Grote wolken maakten juist bossen zwaarmoedig, als nacht. Zonnestralen laten de natuur zien zoals zij is, niets meer of minder. Daarom lijkt een boswandeling of een plotseling blauw meer in een graslandschap heelveel mooier bij zonlicht, je ziet de natuur namelijk op de manier waarop zij is. En juist die echte blik op ongereptheid maakt dat ogen wijd open gaan en monden ook. Huiden willen voelen, bloot in het gras liggen na een duik in het water. Oren willen stilte dus zetten handen mp3x92s en mobielx92tjes uit. Want we zien de natuur zoals zij is. Zo gezegd kan ik niet anders zeggen dat zonnestralen zichzelf weerspiegelen in het landschap waar zij op neerkomen. Wolken spiegelen alleen zichzelf. Wolkenschaduwen geven af en zijn slechts een schaduw, een schim. Zonlicht zelf is geen schaduw maar juist de bron, het wezen. Zonlicht straalt warmte en kracht uit maar laat door haar neerkomen de wereld op haar manier stralen. Ze spiegelt zichzelf in al het leven onder zich. En dan gaan ogen open en monden ook. We danken de zonnestralen dat ze 7 lichtminuten geleden ze zon verlieten en nu voor onze ogen de natuur verlichten.

De wereld hier en de wereld zoals ik haar ken thuis in Nederland zijn twee totaal verschillende werelden. In de ene wereld fluiten de mensen de hele dag in de keuken. Ook om zeven uur x92s morgens. In de andere wereld fluiten alleen de bouwvakkers en dat omdat ze de tijd nemen om een liedje te zingen. En soms omdat er een mooie vrouw langskomt natuurlijk, maar dat zal in beide werelden op gelijk voetstuk staan. Mensen vliegen in de ene wereld eventjes wanneer ze naar de damp die van het meer afkomt kijken tegen twee uur x92s nachts terwijl het roodoranje nachtlicht met de lucht speelt en de vogels slaperig zachtjes fluiten. In de andere wereld vliegen dezelfde mensen wanneer ze van hun fiets afgevallen zijn omdat ze zox92n haast hadden op school te komen waardoor ze keihard hun hoofd stoten tegen de grond. Dan zie ze spreekwoordelijk sterretjes. Sterretjes zie je in die andere wereld helemaal nooit. De ligging van de wereld is in het betreffende gebied zo speciaal, dat ze zon er in de zomer besluit wat langer te blijven. Midden in de nacht, dus zo rond drie uur, is de lucht iets donkerder dan overdag maar heel veel lichter dan normaal is in de andere wereld. In de winter echter, wordt het land waar ik nu ben verlicht door meters sneeuw en laat de zon het tijdelijk voor gezien. Gelukkig komt ze altijd weer terug en laat de mensen bijkomen van de donkere periode achter hen door de natuur te kleuren. Sneeuw vind je niet meer in de wereld waar ik me nu tijdelijk niet in bevindt. Die durft niet meer te komen als ik mijn eigen theorie erop los mag laten. Want alle gebouwen die deze wereld bebouwen geven x92s nachts zoveel licht dat de sneeuw er niet aan te pas hoeft te komen om licht te brengen. De mensen zorgen zelf wel voor dat de nachten niet te lang duren en sneeuw niet meer valt. In het ene land zijn teveel mensen, in het andere land is teveel sneeuw. Ik hou eigenlijk niet van het woord teveel. Het woord veel, is mooier om te zeggen.

Samengevat is in Noorwegen veel sneeuw en zijn in Nederland veel mensen. Ik ga hier goed over nadenken nu in mijn hut want deze samenvatting kan langer. De wereld hier is een wereld van verschil vergeleken met de wereld zoals die is in Nederland. De verschillen zijn erg groot en overeenkomsten zoek ik nog. Gewenning ging heel gemakkelijk van thuisland naar Noorwegen. Ik ben benieuwd hoe het andersom zal gaan want de weg gaat ooit terug. Over drie weken vlieg ik vanaf Oslo terug naar Amsterdam. Wennen ga ik nooit meer aan haast, drukte en onverschilligheid. Dat heb ik geleerd hier, om me daar niet mee bezig te houden. Zonde van je eigen tijd. Terwijl hier zeexebn van tijd leven. En dat terwijl tijd overal gelijkgesteld is. Hier gaat de secondewijzer waargenomen even snel als op een klok in Nederland. Gevoelsmatig betekent tijd hier dus meer. Tijd die er is wordt vele malen beter gebruikt. Zo leer je jezelf ook beter gebruiken. Tijd zat, dus tijd genoeg om alles te doen wat je maar wil doen. In je eigen tempo. In je eigen tijd.

Omdat mijn moeder de website nog eens mailde, heb ik gister de Nederlandse familie toch gemailt en gevraagd om hulp. Ik had niet gedacht dat ze werk voor mij zouden hebben maar wellicht konden ze mij meer vertellen over andere bedrijven met personeelstekort. Ik was verbaast dat ze terugmailde dat ze nog iemand konden gebruiken en na een telefoontje kon ik bij ze langskomen voor een gesprek.

Vanochtend om half 7 opgestaan, op mijn tenen door het hotel gelopen, de sleutel onder de deurmat verstopt en naar Geiranger beneden gewandeld met een zakje broodjes en plakjes kaas. De wandeling maakte goed wakker en ik had dan ook trek toen ik bij het busstation aankwam. Na een tocht van 2,5 stopte de bus in in xd8rskog, vlak achter Sjxf8holt. Het ligt tussen xc5lesund en Molde in, om een beter beeld van de plaats te geven. Het was meteen heel Nederlands, het gebouw, de skelters, klompen op de deurmat en de taal natuurlijk. Heerlijk om weer gewoon de taal te kunnen spreken waarin ik ook denk, het gaat zoveel sneller.

Het bedrijf is sinds een jaar van Harry en Hilde en bestaat uit een restaurant, een vergaderzaal/ontmoetingszaal, een camping en een aantal hutten. De omgeving is vrij vlak, vergelek met wat ik hier in Geiranger gewent ben, dus ik ga weer beginnen met hardlopen. Er zijn ook wat grotere steden in de buurt. Ook wandelen en fietsen zijn in de omgeving goed te doen en zelfs zwemmen kan hier in de meren. Fjellstova wil in de toekomst meer activiteiten aan gaan bieden voor gasten, zodat ze langer gaan verblijven in hun hut. Nu bieden ze fietstochten aan, lenen ze skelters uit aan kinderen en hebben ze het ontmoetingscentrum zo aantrekkelijk mogelijk gemaakt. In Noorwegen is weinig anders te beleven dan enkel natuur. Ze willen proberen de omgeving aantrekkelijker te maken voor buitenlandse en binnenlandse toeristen zodat er meer mensen op af gaan komen. Hier in Geiranger is weinig anders dan natuur. Geen enkele activiteiten bied het dorp aan, zelfs niet in het hoogseizoen. Volgens de Nederlanders waar ik vandaag een lift van kreeg (erg aardig van ze trouwens) is dit juist de Noorse cultuur, en willen ze ook niet anders. Natuur is natuur en voor uitgaan en sensatie (op een ander gebied dan natuur) moet je in de Spaanse Oostkust zijn, niet hier. En dat klopt helemaal, Noren zijn heel sober, leven ingetogen zonder teveel extra’s. Leuk om te zien hoe een familie uit Nederland verandering probeert aan te brengen in de cultuur hier, dingen aan te bieden, activiteiten te organiseren. Daarom is het ook zo bekend bij iedereen, omdat het bijna een uitzonderingspositie heeft. Evginia kende Fjellstova zelfs! Van horen zeggen. Noorwegen is klein, alles gaat nog over van mond op mond en nieuwe ontwikkelingen bereiken echt veel mensen.

De sfeer was meteen heel veel ‘gewoner’ dan ik hier in het hotel gewent ben. Ze hebben meer structuur, ze komen duidelijker en vaster over dan Ada en Evginia doen. Ze weten waar ze over praten, hebben een doel voor ogen en dat is dat het bedrijf goed draait. Georganiseerder. Villa Utsikten maakt zich druk om het vouwen van wc papier in de hotelbadkamer, terwijl er geen kok is voor het hoogseizoen. Prioriteiten stellen? Wel een nadeel zijn de arbeidsomstandigheden: 40 uur werken en 500 Kronen per week, een achteruitgang met mijn contract hier in Villa Utsikten. Maar mijn gezondheid is me meer waard dan geld

Ik ben vanavond al welkom in Fjellstova, maar in verband met een tekort aan personeel in Villa Utsiktern (alleen Evgania en mij zijn er op dit moment) kan niemand mij wegbrengen met de auto. We hebben voor de verandering namelijk wat gasten te logeren deze nacht. Morgenochtend vertrek ik naar xd8rskog, Ketil zal me een stukje op weg brengen met zijn auto.

Post kan naar:
Fjellstova AS
PB 271
6249 xd8rskog

En hun internetsite is: www.fjellstova.no

Er is weer iets veranderd ten opzichte van gisteren. De familie uit Rxf8ros heeft opgebeld en mij vertelt dat ze liever iemand met meer ervaring in het boerderijleven willen hebben. En degene waarvoor ik in zou gaan invallen komt al 1 juli, terwijl ik mijn terugvlucht op 16 juli heb geplant. De verhuizing gaat dus niet door. Ik weet het pas een half uur, maar het dringt nog niet helemaal door. Dit betekend.. Dit betekend dat ik hier nog wel even zit. En dat ik Ada nog eens weer ga zien, komende vrijdag. Als de familie in Rxf8ros mij aan had genomen had ik geen last meer van haar gehad, aangezien ik dan morgen zou zijn vertrokken. Ik ga hier langer blijven dan ik wil. Atlantis gaat uiteraard iets nieuws zoeken, maar of het op de korte termijn gaat lukken is onduidelijk. Echt hier baal ik van.. Ik heb de komende weken niet zelf in de hand en dat is een rotgevoel om te hebben.

Maar vandaag was een euforieeuze (leuk woord, ik weet alleen niet hoe je het schrijft) dag, voor het nieuws uit Rxf8ros. Na een nacht geslapen te hebben in het hotel zelf, met fjordzicht, werd ik wakker van de zonsopkomst, tegen 4 uur ongeveer. Prachtig het uitzicht. Het raam stond de hele nacht open, het gebulder van de watervallen vloog naar binnen. Lekker vroeg opgestaan, ik was toch al wakker en uitgebreid ontbeten. Daarna reed Evginia me naar beneden (naar Geiranger) waar net twee cruiseschepen aankwamen dus het wemelde van de toeristen. Veel Nederlanders ook, en vaak op zoek naar een bank. ‘Ik heb geen geld meer Annie, ik moet even pinnen. Of heb jij nog wat bij je?’ Je pikt ze er zo uit. Op z’n allerrelaxt souvenierwinkeltjes doorgewandeld en cadeautjes gekocht voor thuis en voor mezelf (verrassing verrassing.) Wel een half uur in het kunstatelliertje gebleven en met open mond alles bekeken. Wat een prachtige kunst hadden ze er hangen en staan. Kort praatje met de eigenaar gemaakt, een eenzame bedenkelijke rustige Geirangenaar die kunst verzameld en daar zijn beroep maar van heeft gemaakt aangezien hij het zo leuk vond. Een ketting voor mezelf gekocht (70 Kronen) en wat anzichtkaartjes. Met een ijsje naar het water gekeken en me verwonderd over de groene en doorzichtige kleur ervan. Smeltwater, ijs. Na het ijsje naar boven gewandeld op mijn allerrustigs, aangezien ik toch alle tijd van de wereld had en alleen was. Het hotel was gesloten aangezien Evaginia naar Stranda moest (dorp hier 2 uur met de auto vandaan) en mij niet verantwoordelijk wilde stellen voor het hele hotel. Dus kon ik wandelen of mezelf opsluiten op mijn kamertje in Villa Beds. Ik had -heel slim vond ik zelf- de computer naar mijn kamer gesmokkeld om daar deze middag achter te kunnen zitten. Maar natuurlijk was de internetverbinding vervlogen en kon ik niets anders doen dan mijn boeken doorbladeren of een sixeasta houden. Van dat laatste ben ik net ontwaakt waarnaar ik Evginia’s kookkunsten mocht proberen, wat best lekker was! En de internetverbinding is weer teruggekomen. Eigenlijk ben ik nu best tevreden. Hmm. Schrijven helpt.

Weggewaaid uit de baai, door de vissen meegnomen. Er zijn twee kanten aan het verhaal. Die kan ik heel kort vertellen, en ook de gekozen versie hoeft niet meer woorden te krijgen dan nodig. Het verdient geen verhaal, geen aandacht, geen energie. Dus krijgt het ook niets van dat.

Mijn weblog is alleen maar leuk en vol nieuwe ervaringen voor mij. Alleen belicht het mijn vrije tijd. Over werktijd schrijf ik niet. Werken hier is bijzaak, is niet de reden voor mijn komst naar Noorwegen. Ik kwam hier met de verwachting een nieuwe ervaring op te doen en een land te leren kennen die een onbekende was van me. Na drie weken kan ik zeggen dat ik gezien heb wat ik wilde zien en geleerd heb over Noorwegen wat ik wilde weten. Vooral Ketil, een Noor in hart en nieren, met zijn Noorse kookkunsten. En zijn docentendrang (hij was leraar voor zijn pensionering) door ons constant Noorse woordjes bij te brengen. Daarnaast heb ik meer geleerd. Op emotioneel gebied, op sociaal gebied. Ik heb geleerd wat vriendschap betekend op onverwachte momenten, waar haat allemaal kan komen en gaan wanneer je er niet om hebt vraagt. Vooral wie ik ben, hoe ik mezelf gedraag, hoe mijn voorkomen is. Elke dag was examen, was een test. Ik teste mezelf hier uit, wat kan ik doen nu, wat kan ik zeggen nu. En wat niet, wat moet ik laten? Van Claudia heb ik het aller belangrijkste geleerd van mijn hele verblijf hier: blijf bij jezelf. Laat je eigen gemoedstoestand niet overspoelt worden door de haat en scheeuw van een ander. Trek je andere emoties minder sterk aan en zeker van mensen die het niet waard zijn jou in je hart te raken. Die het niet waard zijn jou tranen te zien of jou overslaande stem te horen. Sommige mensen zijn jou energie niet waard en kun je maar beter laten zoals ze zijn. Neem niets van ze af, geef ze niets van jou maar blijf bij jezelf.

Ik ga weg uit het hotel om Ada. Meer woorden wil ik er niet om vuil maken, ze verdient zoveel aandacht niet. Mijn aandacht is na mijn beslissing te vertekken allang weer naar iets anders vervlogen. Naar het mooie weer bijvoorbeeld, of naar het geluk dat de computer deze avond de gehele tijd vrij is. Helemaal alleen voor mij! Mijn geluk hier te zijn werd de afgelopen weken getemperd door Ada’s aanwezigheid tijdens werktijd. En werktijd wordt steeds meer, steeds langer. En hoe meer en langer en sneller hoe meer stres Ada opdrinkt. Vervolgens spugt ze het boven ons uit. Er zijn twee manier om hier te reageren.

Je kunt bijvoorbeeld zeggen:
op bepaalde ogenblikken betekend weerstand bieden zoveel als vernietigd worden.

Of je kunt zingen:
I’m like a bird, I’ll only fly away
I don’t know where my soul is, I don’t know where my home is

Ik luister naar Paulo Coulho (spreek uit als Couli, Coulho betekend kont in het Italiaans), zijn woorden zijn mijn daden. Ik lees veel van hem sinds ik hier ben, hij is een levenskunstenaar. En dat wil ik ook worden, een strijder van het licht zoals hij in een van zijn boeken zo eerlijk verwoord. Mensen met dromen strijden voor licht, vrede en liefde in alles wat ze doen, meemaken. Aandacht maakt groot, want alles wat aandacht krijgt wordt groter en gaat leven. Spreken is zilver maar zwijgen goud. Dat heeft Claudia mij ook geleerd, hou je mond soms gewoon, gooi de sleutel weg. Kijk naar de situatie zoals die zich voor je afspeelt. Je ogen zien alles beter dan wanneer je mond zich met de situatie gaat bemoeien. Dan kijk je naar jezelf en luister je naar jou eigen woorden. Soms is het goed niets van een situatie af te nemen of er iets aan toe te voegen. Soms is het beter iets te laten zoals het is.

En dat doe ik nu, ik trek mijn handen van Ada af. Ik verlaat de situatie zonder er iets van af te nemen of er iets aan toe te voegen. Claudia ging woedend schreeuwend weg van hier, Giuditta huilend. Ik ga hier weg, niet omdat ik laf ben, niet omdat ik niet durf of omdat ik bang ben. Ada doet me niets, ze kan zijn zoals ze is maar mij beinvloed ze niet langer. Maar wat ze heeft gedaan vergeet ik niet en vergeef ik haar niet. Daarom kies ik om te gaan van hier en mijn geluk ergens anders te zoeken. Ik gun Ada mijn geluk niet, mijn geluk en blijdschap hier alleen een voor mij nieuw land te bezoeken en ervan te leren. Alleen wat respect ik wat ik vraag van een familie en goed te eten. En het eerst genoemde heb ik hier gemist. 
Met wat geluk vind ik respect bij de familie in Rxf8ros, een stad met 5000 inwoners ten Oosten van hier, 6 uur met de bus (of trein, om het even). Het ligt tegen de grens met Zweden. De omgeving is heel anders, ik weet niet hoe maar het is anders. Het is een van de koudste plaatsen van Noorwegen in de winter, wist Ketil me te vertellen. In de zomer heeft het hetzelfde klimaat als Gerianger. Ik ga hem missen. De familie heeft ongeveer 20 melkkoeien en heeft hulp nodig bij het melken en in de huishouding. Dat laatste gok ik, het lijkt me logisch want anders haal ik mijn uren niet. Ik ben heel erg benieuwd wat ik allemaal ga meemaken nu, het is alsof ik opnieuw in het vliegtuig stap en voor het eerst een nieuw landschap ga ontdekken. Ik weet niet wat ik van het gezin, de omgeving, het werk moet denken. Maar ik denk aan Paulo Coulhox92s woorden, strijders volgen hun weg zonder om te kijken, hebben vertrouwen in zichzelf, dijnzen niet terug voor kleine tegenslagen. En ik denk aan vanmorgen, toen ik Claudia moest uitzwaaien. Zal ik haar ooit weer zien? En waar dan, ze heeft geen thuis. Duistland, Amerika, ze heeft een vriend in Brazilie, een vriendin in Korea. Ze volgt haar weg, denkt niet aan morgen. Waar ik morgen ben zie ik wel wanneer het morgen is, zegt ze. Ik kan en wil vandaag niet zien waar ik morgen ontbijt. Ik leef op dit moment, vooruitkijk betekend terugvallen. Maar deze morgen, toen ze woedend de auto instapte, knuffelde ze me eerst heel lang waarnaar ze zei: Get the hell out of here, as soon you can. You deserve more than this, realy. Was eigenlijk het enige wat ze me zei, naast wat gesuf en good luck good luck. En x91do I have your telephonenumber o my god I donx92t have?x92

Ik ga. Morgen misschien, ik bel de familie om meer duidelijkheid te krijgen. Evginia helpt me met het boeken van de reis, Ada drukte me een briefje van 500 NOK in de hand. Oprotgeld (mooi omschreven mam).

Dit was mijn verhaal voor vandaag. Vanaf morgen nieuws over het prachtige weer bijvoorbeeld, want vandaar was een wonder met voor het eerst het kwik boven de 20 graden! En over de rust, boeken, de vogels, watervalgeluiden. Voor nu genoeg negatieve energie verspilt met typen in mijn geval, en het lezen ervan in jou geval.

Het is hier zo licht, de dagen zijn zo lang, de nachten zijn zo kort. Het licht, fictief gezien, is altijd aanwezig. Misschien zweven er echt geesten hier rond, de bergen zijn het toneel voor een verhaal, een spookverhaal. Geiranger is mooi, verlicht. Het hotel staat in het licht hiervan, kijkt neer op het dorp en op he water dat in de fjord ligt en daar wacht. Maar het is niet een lichtkracht die ik wil zien of kennen.

Ik ben weer terug, van weggeweest. De reden dat er lange tijd geen nieuw verhaal verscheen is dat er veel werk voor me was. Het hoogseizoen begint langzaam te beginnen. Cruiseschepen meren aan in de fjord, waarnaar 7 bussen vol, Japanners, Amerikanen, Duitsers en Nederlanders naar het uitkijkpunt toe rijden. Waar ze allemaal dezelfde foto’s maken. Alleen het weer zorgt voor afwisseling, wind, regen, donker, licht, zon, regenboog en wolken maken de foto van ieder uniek. Mijn werk was dit pinksterweekend (kwam ik ook pas net achter. Is ook meteen het antwoord op mijn vraag: vandaar was het zo druk) schoonmaken, schoonmaken en nogeensschoonmaken van kamers. Met Claudia samen 13 dubbelrooms in 1 middag gedaan. Daarna elkaar maar gemasseerd, want alles zat vast, krom, los hoe je het ook noemt. Douchen is vereist na een werkdag. Hele dagen op vloeren liggen boenen, spiegels en kranen poleisen en wc’s van binnen onderzoeken heeft geen lekkere bijsmaak. Ik ruik mezelf op afstand (kan dat?) en dat is niet bepaald humaan.

Goed gemerkt wat echt werken hier inhoud. Dit was het voorproefje, het zoetmakertje. Het hoogseizoen werkt zich op, neemt een kijkje om de hoek, stiekem. Ik ga het niet meermaken. Althans, niet hier. Geen hoogspringers. Tempomaakdagen sta ik af vandaag. Ik vertrek uit Villa Utsikten. Zie het volgende verhaal

Giuditta maakte deze foto van mij een week geleden. Ik was in mijn dagboek aan het schrijven. Ik kan het schrift lekker kan laten slingeren als ik dat wil aangezien niemand mijn taal begrijpt of kan lezen. Hier zit ik in de lobby in een heerlijke stoel met mijn schrijfwaar in mijn handen, mijn schrift op schoot. De avond begint langzaam te vallen. Er wordt wijn ingeschonken, de televisie gaat uit. Ketil loopt elk half uur naar buiten met zijn handen in zijn zakken. De wolken worden donkeder en het licht gaat afwisselend uit en aan. Af en toe moet je gewoon naar buiten toe, de frisse lucht voelen, de avond zien. Dat zie je beter wanneer je er middenin staat. Hier kijk ik als een buitenstaander naar het uitzicht. Dromerig. Ik heb het niet gemerkt toen het gemaakt werd, ik wist niet eens dat mijn fototoestel in de lobby was. Ik vind het een mooie foto, want het vat mijn Noorwegen werkvakantie samen. Ik weet niet waarom

Villa Utsikten heeft een probleem. Lees twee berichten terug en het verhaal van de kok is je duidelijk. Als er geen nieuwe kok gevonden wordt voor dit weekend (wat bijna niet kan) dan wordt het hotel waarschijnlijk gesloten. Hoe gek kan ze zijn, hoe trots kan een mens zich voordoen en zoiets als gevolg aanvaren? Ik snap het niet, ik snap het echt niet. Denk na, kruip eens in de huid van een ander persoon. Je eigen lichaam is soms te klein, je kunt er niet altijd in blijven hangen. Dat zou ik haar wel eens willen zeggen, maar dan schopt ze me er waarschijnlijk uit.

Eigenlijk leer ik heel veel. Dat de bazin een &xa4"xa4xc5xd8#% is, kan ik als zeer vervelend en teleurstellend opvatten. Maar ik ben in een omgeving die behekst is, prachtig gemaakt, overweldigend. Ik heb een mooie kamer, elke dag uitzicht op iets anders dan ik thuis heb. Een land vol groen, alleen maar groen. Totaal anders, helemaal nieuw in mijn ogen. Een Italiaanse, een Russische en een Duits-Amerikaanse om me heen waar ik helemaal veel van leer. We hebben het heel gezellig samen, ze hebben mij rode wijn leren drinken (waar ik ze dankbaar om ben aangezien ik voorheen witte wijn dronk wat veel ongezonder is dan rode). Ik heb verhalen in me, tekst, woorden. Ik kan denken over wat ik allemaal wil gaan beleven later en ik kan het gaan doen. Dromen tot werkelijkheid maken. Gedachten waarmaken. Ik heb het heel erg naar mijn zin. Alleen A is vreselijk. Nog nooit heb ik zo’n onvriendelijk, wisselvallig en bovenal, en dat is in mijn ogen het belangrijkste in een relatie met andere mensen waardoor mijn waarden en normen hier dagelijks getest worden: respectloos. Zonder respect geen communicatie. Zonder respect geen warmte, geen liefde. En daarnaast strest ze de hele dag door. Ben ik hier niet voor mijn rust, voor mezelf, om te ontstressen? Ik kan boos op haar zijn en dat ben ik ook geweest. Op een manier waar ik later van schrok. Zo ben ik helemaal niet, zoveel haat hoor ik niet te bezitten. Samen met Giulli deed ik voor het eerst ontbijt maken voor 25 gasten terwijl zij toekeek. En bij elke beweging die we maakte en elke beweging die we niet maakte, of te laat maakte, had ze iets aan te merken. De hele tijd door, van 7 tot 9. Toen kreeg ze honger denk ik. Ik kookte, maar ik zei niets. Giulli is een binnenvetter, die knikt en zegt ja en amen, ik niet. Ik kookte, ik was woedend. Ik smeed met de deur, liet alle eieren vallen, gooide met de handdoek, stoote mijn hoofd, schoot langs haar heen. Aan alles was te zien dat ik boos was, dat ik haar haatte. Maar ik zie niets. Ze moet het gevoeld hebben, ze moet me hebben zien vloeken binnensmond. Maar ze zei niets. Ze ging maar door met commentaar leveren. Nee nee, dat doe je zo, uitlachen, niet goed, laat mij het doen. En Claudia, achter de receptie, keek toe. Toen we alleen waren na ons werk werd ze kritisch. ‘Je hebt teveel haat in je,’ zei ze. ‘Je smijt met deuren, dat is niet goed. Laat die woede zakken. A is zo, ze veranderd niet. Wees slim, wees jezelf. Laat je niet beinvloeden, laat je energie niet verloren gaan aan 1 persoon. Jou energie is meer waard, jij bent meer waard. Ze weet dat wij haar respectloos vinden, ze weet het maar ze luistert niet. Wij kunnen hier weggaan als ze zo langer doorgaat, wij kunnen slimmer zijn. En dat gaan we ook doen wanneer dit niet ophoud. Misschien veranderd het, het wordt drukker, er is meer werk, zijzelf heeft het ook drukker. Misschien loopt ze dan niet de hele dag om ons heen. En wat dan nog. Laat je niet zo beinvloeden door anderen. Blijf bij jezelf, blijf trouw aan jezelf.’

Wel mooie woorden maar na de hand was ik eerst geirriteerd naar Claudia toe aangezien ik het niet met haar eens wilde zijn. In een omgeving zijn met een persoon zoals A wil ik niet. Maar het kan niet anders, het is eenmaal zo. Eigenlijk heb ik heel veel geleerd, nu al, van de bazin. En op een goede manier. Ze is vreselijk, wegrennen zou een optie zijn geweest en dat is het ook geweest. Maar er is meer dan alleen haar. Er is hier zoveel meer, ik heb het zo naar mijn zin. Kwaad hoeft niet altijd te overheersen, de leiding te nemen. En invloed van kwaad in een lichaam hoort niet meer ruimte in te nemen dan verkregen goede invloeden. Kwaad is er, gaat niet weg. De wereld is verre van perfect, kun je denken. Maar ze is juist prachtig, overweldigend. Het kwaad is er maar groeit wanneer het aandacht krijgt. Als je het opzoekt, als je er open voor staat, dan is het er. En dat sta ik vanaf het ontbijt, eergisterochtend en het gesprek met Claudia erna niet meer. Op dit moment is A in Oslo voor twee dagen dus is het hotel een rustoase. Terwijl er netzoveel gasten zijn als eergister. En het blijft een stresarme plek voor mij. Haar stres is mijn stres niet meer, haar respectloze manier van ons benaderen is het mijne niet meer. Behandel anderen op de manier jijzelf behandeld wil worden, was vroeger een vaak terugkomende bordspreuk op school. Alles omvattend en veelzeggend. Ik behandel haar niet meer respectloos door de zwijgen en haar niet aan te kijken, maar op een manier waarop ik zelf behandeld wil worden. Mijn boosheid gaat plaatsnemen voor eigenwaarde, mijn stem wordt gebruikt wanneer ze tever gaat. Als dat haar niet bevalt is het haar probleem maar niet het mijne. We zullen het zien. Morgen is ze weer terug.

En ik kan nu zeggen dat ik hier heel veel van heb geleerd. Als ik niet hier maar in een schattig boerengezinnetje had gezeten had ik dit niet geweten. Nu weet ik het wel. En daar ben ik eigenlijk heel tevreden om. De zon schijnt door het keukenraam terwijl keihard Madonna door de keuken schalt. Claudia is weer eens aan het sporten. Giuditta en Ketil zijn een leuke film aan het kijken, The Blouse Brothers. Ik ga een eitje bakken voor iedereen en daarna bedenken of het sporten of televisie kijken wordt.

Frans Bauer was een onaangename gast in Villa Utsikten vorig jaar. Onaangenaam, omdat hij zich verwaand en beroemd gedroeg als hij doet thuis, in Nederland zich gedraagd. Met het verschil dat iedereen thuis hem kent terwijl geen Geiranger of andere Noor ooit van hem heeft gehoord. Elke spiegel die hij tegenkwam gunde hij een blik waardig integenstelling tot het hotelpersoneel. Op een onderdanige manier gebruikte hij anderen. Hij wilde dat men hem hier behandelde als een ster, als een belangrijk persoon, een koning. The king of ‘vxf8lksmusiken’.

Het Nederlandse meisje dat hier werkte in dezelfde periode viel bijna flauw toen ze hem met zijn gevolg zag arriveren. De hele week dat Frans in het hotel verbleef om in Geiranger beelden te schieten voor een clip, eisde zij de nachtdiensten op. Je zal Frans maar in zijn pyama tegenkomen, dan heb je echt wat te vertellen aan je vrienden. Ik had geweigerd